Troposfera. É a máis superficial e fina das capas da atmosfera. Elévase até aproximadamente 10-12 quilómetros de altura, pero non é uniforme; pode ter 9 km nos polos e 18 km no ecuador. Supón un estreito manto de apenas o 2% do total da atmosfera pero contén o 75% de toda a masa atmosférica; é o aire onde se concentra a maior parte da vida do planeta. Na troposfera ocorren a maioría dos fenómenos meteorolóxicos: choiva, vento, furacáns, ondas de calor e frío… como resultado da presión, a temperatura e as diferenzas de humidade provocados pola radiación solar. A temperatura na troposfera vai diminuíndo ata chegar aos-70° do seu límite superior. A tropopausa é a mesocapa que separa a troposfera e a seguinte capa, a estratosfera. Na tropopausa a temperatura é constante e practicamente carece de nubes e vento. Así como case todos os voos de avións se dan na troposfera, onde os fenómenos meteorolóxicos son máis acusados, os voos transoceánicos elevan a súa altura até este espazo intermedio, onde poden evitar a resistencia do aire, consomen menos combustible e poden evitar ás aves. Debido aos gases de efecto invernadoiro a troposfera estase a expandir, obrigando aos avións a voar a maior altura.

Estratosfera. A estratosfera está por riba da troposfera e ten un espesor duns 30km. Aínda que a posibilidade de vida é escasa nela, porén atopáronse formas microscópicas adaptadas ás súas condicións extremas, como microorganismos aerobios e bacterias. Mais a súa presenza nestas alturas non adoita ter uns motivos normais, senón que estes seres chegan alí a través de erupcións volcánicas, probas nucleares ou tormentas de area. A súa temperatura, ao contrario que na troposfera, aumenta coa altitude debido á presenza da capa de ozono. Si, aquí atópase a famosa capa de ozono, o escudo que nos protexe dos raios ultravioleta solares e que resulta fundamental para o mantemento da vida. A capa de ozono viuse gravemente afectada polo uso de compostos químicos que ameazaron con destruíla. As substancias que esgotan o ozono (SAO), amplamente utilizadas na climatización, electrónica, extinción de incendios, aerosois, medicamentos e produtos de fumigación agrícola, provocaron un burato do tamaño dun continente na Antártida, descuberto na década de 1980. Posteriormente descubríronse outros dous máis pequenos: un sobre o Ártico e outro sobre o Tíbet. Estes buratos, grazas á prohibición dos gases causantes da súa aparición (Protocolo de Montreal de 1987), estanse pechando pouco a pouco, e estímase que en 2060 o problema estará solucionado. Pero non hai que cantar vitoria, porque aínda se empregan gases en sistemas de refrixeración, como o óxido nitroso entre outros, que non benefician precisamente á capa de ozono; como tampouco a benefician o cambio climático e os contaminantes que chegan á estratosfera, repercutindo no seu esgotamento e recuperación.

Mesosfera. Situada entre os 50 e 85 quilómetros de altura ten uns 35 km de espesor, ten unha presión atmosférica moi baixa, e é a máis fría das capas da atmosfera. Aquí a vida tal e como a coñecemos é practicamente inexistente. Nesta capa danse fenómenos como as estrelas fugaces ou os meteoritos, que se desintegran ao entrar na atmosfera. Ademais aquí podemos atopar as nubes máis altas da atmosfera, tamén chamadas noctilucentes. Trátase de nubes brillantes visibles ao final do crepúsculo, compostas de cristais de xeo e localizadas a unha altitude aproximada de 75-85 km. Aínda non se comprenden de todo, porque foron descubertas hai pouco tempo, pero parece que van aumentando en frecuencia, brillo e extensión. Algunhas probas recentes indican que algunhas nubes noctilucentes son resultado da auga expulsada polos transbordadores espaciais. A mesosfera é a capa máis alta da atmosfera na que os gases están todos mesturados, en vez de estar estratificados pola súa masa. A mesopausa é a capa intermedia que separa a mesosfera da termosfera, situada a uns 90 km de altitude e na que se dan as temperaturas máis baixas de toda a atmosfera, uns -80°.

Termosfera. Pasada a mesopausa, atópase a Termosfera, que se estende desde aproximadamente 85 quilómetros ata uns 600 quilómetros de altura; presenta temperaturas extremadamente altas e unha baixa densidade de aire. A vida é practicamente inexistente debido ás condicións extremas de temperatura e presión. Nela prodúcense as auroras boreais porque é unha importante zona de ionización e reaccións químicas. Na termosfera é onde orbita a Estación Espacial Internacional (ISS) a 400 quilómetros por riba superficie; trátase dun centro de investigación e laboratorio onde traballa persoal científico de 16 nacións.

Exosfera. Finalmente, a exosfera é a máis externa das capas da atmosfera. Esténdese desde aproximadamente 600 quilómetros ata uns 10.000 quilómetros de altura. Este límite é unha convención humana, xa que marca o punto en que a densidade do aire é tan baixa -próxima a cero- que se confunde co espazo exterior. Nela orbitan boa parte dos satélites de órbita terrestre baixa (LEO): entre 500 e 1.500 quilómetros; no rango entre 5.000 e 12.000 quilómetros atopamos a órbita terrestre media (MEO); e a 35.786 quilómetros exactamente está a órbita xeoestacionaria (GEO), situada sobre o ecuador e onde estes artefactos móvense exactamente á mesma velocidade de rotación da Terra e na mesma dirección (de oeste a leste), polo que a súa posición é estacionaria (está sempre sobre a mesma vertical). Deste xeito, con só tres satélites pódese dar cobertura a toda a superficie terrestre.