Aeroplancto, facedores de nubes

Un aspecto destacable sobre todo é a aptitude do aeroplancto de intervir na formación das nubes e de cristais de xeo, que poden precipitarse como sarabia ou neve, debido á súa capacidade de condensación, proveniente do vapor de auga ou das microgotas de auga suspendidas nos aerosois (pole de plantas, bacterias fitopatóxenas) ou os biosurfactantes, (moléculas orgánicas que reducen a tensión superficial da auga), que son producidas, entre outras, por bacterias pseudomonas moi comúns na atmosfera.

O papel do aeroplancto na choiva aínda está en discusión, pero sospéitase con todo que inflúe de forma importante na formación dos cristais de xeo das nubes. Existen bacterias que poden permanecer metabolicamente activas grazas ao vapor de auga das nubes, actuando como núcleos de condensación que, á súa vez, contribúen á formación de precipitacións. As moléculas da auga ordénanse dunha forma concreta (despois de todo o xeo é unha estrutura cristalina), para dar lugar á súa estrutura típica, embrión a partir do cal a auga se deposita, e o cristal de xeo medra.

Entre as moléculas capaces de formar o embrión de xeo atópanse as proteínas membranosas de numerosas bacterias tipo Erwinia herbicola, Erwinia anana, Pseudomonas fluorescentes e Pseudomonas syringae, esta última identificouse como compoñente habitual do aeroplancto.